text
Κυρία Δημήτηρ, βασίλισσα, ἱκέτης σου, προσπίπτω δὲ ὁ δουλός σου· Τοὺ[ς] ἐμοὺς RECTO
δούλους ὑπεδέξατο τοῦ κακοδιδασκαλῆσε, ἐγνωμοδότησε, συνεβούλευσε,
ὑπενόθ(ε)υσε, κατέχαρε, ἀνεπτέρωσε ἀγοράσαι, ἐγνωμοδότησε φυγῖν
τις Ἐφαφρόδ(ει)τ(ος), συναπεθέλγετο παιδίσκην αὐτὸς ἵνα, ἐμοῦ μὴ θέ-
λοντος, ἔχειν αὐτὸν γυναῖκα αὐτήν, δι᾽ἐκήνην τὴν αἰτίαν δὲ αὐτὴν πεφευ-
γέναι σὺν καὶ τοῖς ἄλλοις - Κυρία Δημήτηρ, ἐγὼ ταῦτα παθὼν ἔρημος
ἔων ἐπί σε καταφεύγω σοῦ εὐγιλάτου τυχεῖν καὶ ποῖσαί με τοῦ δικαίου τυχεῖν·
ποιήσαις τὸν τοιαῦτά με διαθ(έ)μενον μὴ στάσιν μὴ βάσιν μηδ(αμ)οῦ ἐμπλησθῆναι
μὴ σώματος μήτε νοῦ· μὴ δούλων μὴ παιδισκῶν μὴ δουλεύθοιτο μὴ ὑπὸ μι[κρ]-
ῶν μὴ ὑπὸ μεγάλου μὴ ἐπιβαλόμενός τι ἐκτελέσαιτο· καταδεσμό(ς) αὐτοῦ
τὴν οἰκίαν λάβοιτο ἔχ(ο)ι· μὴ παιδὶν κλαύσαιτο· μὴ τράπεζαν ἱλάραν θῦτο· μὴ κύων
ὑλακτήσαιτο, μὴ ἀλέκτωρ κοκκύσαιτο· σπείρας μὴ θερίσαιτο, καταντίσας καρποὺς
μὴ ἐπί(στα)ιτο [σπ]ε(ῖ)ρα(ι)· μὴ γῆ μὴ θάλασσα καρπὸν ἐνένκαιτο, μὴ χαρὰν μακαρίαν
ἔχ(ο)ιτο αὐτός τε, καὶ ἕως ἀπόλοιτο, καὶ τὰ παρ᾽αὐτοῦ πάντα.
Κύρια Δημήτηρ, λιτανεύω σε παθὼν ἄδικα, ἐπόκουσον, θεά, καὶ κρῖναι VERSO
τὸ δίκαιον, ἵνα τοὺς τοιαῦτα ἐνθυμουμένους καὶ καταχαίροντε(ς) καὶ λυπὰς
ἐπιθε(ῖ)ναι κἀμοὶ καὶ τῆ ἐμῆ γυναικὶ Ἐπίκτησι, καὶ μισοῦσιν ἡμᾶς ποιῆσαι αὐ-
τοῖς τὰ δινότατα καὶ χαλεπώτερα δινά. Βασίλισσα ἐπάκουσον ἡμῖν
παθοῦσι, κολάσαι τοὺς ἡμᾶς τοιούτους ἡδέως βλέποντες.
searchable text
Κυρία Δημήτηρ, βαϲίλιϲϲα, ἱκέτηϲ ϲου, προϲπίπτω δὲ ὁ δουλόϲ ϲου· Τοὺϲ ἐμοὺϲ δούλουϲ ὑπεδέξατο τοῦ κακοδιδαϲκαλῆϲε, ἐγνωμοδότηϲε, ϲυνεβούλευϲε, ὑπενόθευϲε, κατέχαρε, ἀνεπτέρωϲε ἀγοράϲαι, ἐγνωμοδότηϲε φυγῖν τιϲ Ἐφαφρόδειτοϲ, ϲυναπεθέλγετο παιδίϲκην αὐτὸϲ ἵνα, ἐμοῦ μὴ θέλοντοϲ, ἔχειν αὐτὸν γυναῖκα αὐτήν, δι᾽ἐκήνην τὴν αἰτίαν δὲ αὐτὴν πεφευγέναι ϲὺν καὶ τοῖϲ ἄλλοιϲ - Κυρία Δημήτηρ, ἐγὼ ω ταῦτα παθὼν ἔρημοϲ ἔων ἐπί ϲε καταφεύγω ϲοῦ εὐγιλάτου τυχεῖν καὶ ποῖϲαί με τοῦ δικαίου τυχεῖν· ποιήϲαιϲ τὸν τοιαῦτά με διαθέμενον μὴ ϲτάϲιν μὴ βάϲιν μηδαμοῦ ἐμπληϲθῆναι μὴ ϲώματοϲ μήτε ονοῦ· μὴ δούλων μὴ παιδιϲκῶν μὴ δουλεύθοιτο μὴ ὑπὸ μικρῶν μὴ ὑπὸ μεγάλου μὴ ἐπιβαλόμενόϲ τι ἐκτελέϲεϲαιτο· καταδεεϲμόϲ αὐτοῦ τὴν οἰκίαν λάβοιτο ἔχοι· μὴ παιδὶν κλαύϲαιτο· μὴ τράπεζαν ἱλάραν θῦτο· μὴ κύων ὑλακτήϲαιτο, μὴ ἀλέκτωρ κοκκύϲαιτο· ϲπείραϲ μὴ θερίϲαιτο, καταντίϲαϲ καρποὺϲ μὴ ἐπίϲταιτο ϲπεῖραι· μὴ γῆ μὴ θάλαϲϲα καρπὸν ἐνένκαιτο, μὴ χαρὰν μακαρίαν ἔχοιτο αὐτόϲ τε, καὶ ἕωϲ ἀπόλοιτο, καὶ τὰ παρ᾽αὐτοῦ πάντα. Κύρια Δημήτηρ, λιτανεύω ϲε παθὼν ἄδικα, ἐπόκουϲον, θεά, καὶ κρῖναι τὸ δίκαιον, ἵνα τοὺϲ τοιαῦτα ἐνθυμουμένουϲ καὶ καταχαίροντεϲ καὶ λυπὰϲ ἐπιθεῖναι κἀμοὶ καὶ τῆ ἐμῆ γυναικὶ Ἐπίκτηϲι, καὶ μιϲοῦϲιν ἡμᾶϲ ποιῆϲαι αὐτοῖϲ τὰ δινότατα καὶ χαλεπώτερα δινά. Βαϲίλιϲϲα ἐπάκουϲον ἡμῖν παθοῦϲι, κολάϲαι τοὺϲ ἡμᾶϲ τοιούτουϲ ἡδέωϲ βλέποντεϲ.
translation
Dame Déméter, reine, voici ton suppliant, je tombe, à tes pieds, comme
ton serviteur. Mes esclaves, on les a attirés pour les induire à mal, on les a entrepris, endoctrinés, séduits, on s'est réjoui de mon mal, on les a excités à courir l'agora, on leur a prêché la fuite: c'est un certain Épaphroditos. Il a, lui encore, jeté un charme sur ma servante, si bien qu'il en a fait sa femme, contre ma volonté, et que pour cette raison elle s'est enfuie avec les autres.
Dame Déméter, voilà ce que j'ai souffert; dans ma solitude, je me réfugie
vers toi; accorde-moi un accueil favorable, fais que j'obtienne justice, ne permets pas que celui qui m 'a ainsi traité trouve nulle part satisfaction dans le repos ni le mouvement, ni du corps, ni de l'esprit; qu'il ne soit servi ni par esclaves, ni par servantes, ni par petits ni par grand; s'il entreprend quelque chose, qu'il ne l'accomplisse pas ; que l'enchantement saisisse sa maison, la possède; que pour lui l'enfant n'ait pas de cri; qu'il ne dresse point sa table dans la joie; que le chien n'aboie pas, que lu coq ne chante pas; s'il sème qu'il ne moissonne point; s'il fait venir à bien des fruits, qu'il ne sache point semer; que pour lui ni la terre ni la mer ne portent de fruits; qu'il ne connaisse pas la joie heureuse, ni lui, et ce jusqu'à ce qu'il périsse, ni rien qui soit à lui.
Dame Déméter, je te supplie, j'ai souffert l'injustice; exauce-moi, déesse, prononce la juste sentence, contre ceux qui nourrissent ces pensées et qui prennent plaisir à nous imposer des peines, à ma femme Epictésis et à moi; à ceux qui nous haïssent fais subir les plus terribles, les plus durs des maux. Reine, exauce-nous, nous qui avons souffert, et punis ceux qui se plaisent à nous voir en cet état.